و به قول دکتر سبحانی که همه چیز را به لوحی که نمیداند چند هزار سال پیش امضا کرده ایم ربط می دهد

این تنفر را ربط دادم به همان روزها(ایشان می گوید همه ی ما یعنی از ازل تا ابد یکجا جمع شده ایم ولوحی را

امضا کرده ایم که فلان کار را نمی کنیم و فلان کار را می کنیم.

بعد به این دنیا آمده ایم و همه چیز یادمان رفته و کلا انرژی مثبت و منفی را هم

همین طور توجیح می کنند.که ضمیر ناخودآگاه ما همه چیز را یادش نرفته

و این انرژی مثبت و منفی از آنجا می آید.)

اما امروز که عصر جمعه است و همه می دانید عصر جمعه با دل

مرد تنهای دور از خانه و یار چه می کند باد را دوست داشتم.

قریب به یک ساعت کنار پنجره ایستادم و زل زدم به رقص گندم زاری که روبه روی خانه ام را زیباتر از فرش

کاشان فرش کرده...دلم تنگ شد,هزار بار چشمانم را بستم و بازوانم را دورت حلقه کردم...

دوست داشتم پایین بروم و مانند دو کودکی که در گندم زار از دست صاحب مزرعه فرار

می کردند و فحش می خوردند,بدوم.البته بدون فحش...

باد,چقدر تو زیبایی آفرینی,همیشه به گرد و غباری که راه می انداختی فکر می کردم وبه سر وصدایی که از به

هم زدن پنجره ها ایجاد می کنی,باورم نمی شد صدای به هم خوردن خوشه های طلا انقدر زیبا باشد,حتی

زیباتر از به هم خوردن سکه های طلا.

آری امروز با باد آشتی کردم,قرار گذاشتیم هر وقت تو با من قهر کردی,باد بوزد

دیوانه وار بوزد تا تو بترسی و به آغوش من پناه بیاوری...

وچند قرار دیگر که گفت به کسی نگویم...

+حرف زدن ساده است,حرف درست زدن سخت است.وسخت تر از آن حرف عاشقانه زدن است...

+زندگی کردن ساده ترین کار دنیاست,اما درست زندگی کردن سخت است و سخت تر از آن

  عاشقانه زندگی کردن است...

+فراموش کردن را خوب بلدم اما نه قبل از حل شدن دلیل ناراحتیم.

+خدایا تاج سلامتی را از سر ما و تمام کسانی که دوستشان داریم بر ندار.

+خدایا من حواسم هست,می دانم تمام کسانی که در بیمارستان روی تخت بی حال دراز کشیده اند تاج سر

  کسی هستند. عزیزند برای خانواده شان, قول میدهم همیشه به این فکر کنم.امتحانت را تمام کن,من قول

  دادم از آن قول های مردانه....